مرا به آغوشت راه بده ...

بيا چشمانمان را ببنديم ... می خواهم وقتی لبهای معصوممان به هم گره می خورد و هر دو از لذت ٬

در آغوش هم نفس نفس می زنيم ٬ از لذت متناهی جسممان ٬‌وجود نا متناهی خداوند را با

چشمان بسته تصور کنيم ... چشمانت را باز نکن ... نه ! نه !

لبهايمان از گرمی شهوت خشک شده ... اما گونه هايمان از اشک خيس ...

                                                                                                         بيا که ....