ايران زمين

امروز زمستون شروع شد با ماه دی تولد همه کسانی که توی این ماه به دنیا اومدن مبارک

 

نوشته شده توسط بانو در ساعت موضوع | لینک ثابت

 

« شب چله » یا « شب یلدا » جشنی است با پیشینه‌ای به درازای دست‌کم هفت هزار سال و یادگاری از مهرپرستی و آیین میترائیسم. این جشن همچون نوروز, سیزده‌بدر, جشن سوری و مهرگان... پس از یورش و شکست ایرانیان از مقدونیان, اعراب, مغولها و تُرکان همچنان پابرجا مانده و هر سال در سَراسَر خانه‌های ایرانیان برپا می‌گردد. واژه‌ی «یلدا» یک واژه‌ی سُریانی –از گویش‌های آرامی در شمال میان‌ر‌‌ودان- به معنای زایش و زادروز است. چراکه این جشن, جشن ِ زایش و رو به فزونی گذاردن خورشید/مهر/میترا است   حکومت ز جشن کهن ذله است کهن جشن امشب شب چله است خجسته نگه دار جشن کهن به اندیشه کردار و شیرین سخن به دشمن نشان ده که ما زنده ایم چو فرزند ایران پاینده ایم... امشب یه جورایی شب حافظ هم هست یعنی یکی از آداب شب یلدا گرفتن فال حافظ   جان بی جمال جانان ميل جهان ندارد        هر کس که اين ندارد حقا که آن ندارد با هيچ کس نشانی زان دلستان نديدم        يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد هر شبنمی در اين ره صد بحر آتشين است        دردا که اين معما شرح و بيان ندارد سرمنزل فراغت نتوان ز دست دادن         ای ساروان فروکش کاين ره کران ندارد چنگ خميده قامت می‌خواندت به عشرت       بشنو که پند پيران هيچت زيان ندارد ای دل طريق رندی از محتسب بياموز      مست است و در حق او کس اين گمان ندارد احوال گنج قارون کايام داد بر باد      در گوش دل فروخوان تا زر نهان ندارد گر خود رقيب شمع است اسرار از او بپوشان        کان شوخ سربريده بند زبان ندارد کس در جهان ندارد يک بنده همچو حافظ       زيرا که چون تو شاهی کس در جهان ندارد

 

نوشته شده توسط بانو در ساعت موضوع | لینک ثابت

سلام دوستان

خیلی فکر کردم برای شروع دوباره چی بنویسم  نمیدونم چرا بازم رفتم سراغ فریدون مشیری و کوچه

 

 

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم 

 

در نهانخانه ي جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

 

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

 

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

 

يادم آيد : تو به من گفتي :

از اين عشق حذر كن!

لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب ، آئينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا ،‌ كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

 

با تو گفتم :‌

"حذر از عشق؟

ندانم!

سفر از پيش تو؟‌

هرگز نتوانم!

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من سنگ زدي من نه رميدم، نه گسستم"

باز گفتم كه: " تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم...!

 

اشكي ازشاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله ي تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم

نگسستم ، نرميدم

 

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب هاي دگر هم

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده  خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم!

بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

 

 

 

 

نوشته شده توسط بانو در ساعت موضوع | لینک ثابت